سلام آقا شهادت جد بزرگوارتون امام باقر (ع) را تسلیت می گویم. سیمای امام باقر: امام محمد باقر(ع) پنجمين امام شيعه در روز اول رجب مصادف با روز جمعه در سال 57 هجري ديده به جهان گشود، پدر گرامي ايشان امام سجاد (ع) و مادر بزرگوارش فاطمه دختر امام حسن بود. به اين جهت ايشان را علوين و هاشمين (علوي و هاشمي از دو سو) خوانده اند. نام مبارك ايشان محمد و كنيه اش "ابوجعفر" است و داراي 4 لقب مشهور مي باشند. مشهورترين لقب ايشان "باقر" است كه پيشتر رسول خدا در حديث جابر بر ايشان نهاده اند. 3 ساله بود كه واقعه عاشورا اتفاق افتاد و 38 سال در كنار امامت پدر عزيزش امام سجاد(ع) بود و با شهادت ايشان در سال 95 هجري دوران امامت ايشان آغاز شد . اين دوران به گواهي امام صادق (ع) نوزده سال و دو ماه ادامه يافت و با حكمراني پنج تن از خلفاي اموي هم زمان بود . از حضرت باقر(ع) برخورد سياسي عمومي با خلفاي هم عصرشان گزارش نشده اما هر گاه فرصت را مناسب مي ديد حكومت غاصبانه آنان را نفي مي كرد . هشام ابتدا مدتي امام را زنداني كرد اما به دليل تمايل زندانيان بر امام و ترس حكومت از شكل گيري قيام ناگزير به آزاد كردن حضرت و برگرداندن ايشان به مدينه شد . در آن وضعيت سياسي مهم ترين سلاح امام در آن زمان قلم و دوات و تعليم و تربيت شاگردان الهي و پرورش فقيهان و دانشمنداني بود كه بتوانند مبيّن و مبلّغ آراي اهل بيت عليهم السلام در جامعه اسلامي باشند . همچنين آن حضرت به مناظره با مخالفان و سران اديان و مذاهب گوناگون پرداخت كه به اثبات اسلام و امامت ايشان و رويارويي با حکومت منتج شد و پايه گذار "نهضت علمي جعفري امام صادق"(ع) گشت. سرانجام آن امام مظلوم در اثر دسيسه "هشام بن عبدالملك" مسوم شد و به روز هفتم ذي الحجه از سال 114 هجري در سن 57 سالگي چشم از جهان فرو بست.

شیطان چگونه به دست امام  زمان کشته می شود؟

پاسخ

   اين سؤال را از سه جهت مى‏توان بررسى كرد:الف) چگونگى كشته شدن شيطان: اگر منظور سؤال كننده اين باشد كه شيطان به چه شكلى كشته مى‏شود؛ در پاسخ مى‏توان گفت: مرحوم مجلسى(ره) به نقل از كتاب انوارالمضيئة چنين مى‏گويد: زمانى كه حضرت قائم‏عليه السلام قيام كند و در مسجد كوفه مستقر شود؛ شيطان در حالى كه به زانو در آمده، مى‏گويد: واى بر من از اين روز! سپس حضرت پيشانى او را گرفته و گردنش را مى‏زند.(1)ب) امكان كشته شدن شيطان: اگر منظور از سؤال اين است كه آيا امكان دارد شيطان كشته شود؛ در مقام جواب مى‏گوييم: چنانكه در قرآن به صراحت بيان شده، شيطان از جنس جنّ است.(2) جنيان نيز مانند انسان ولادت و مرگ دارند. از اين رو كشته شدن شيطان غير ممكن نيست.ج) اشكال كشته شدن شيطان: ممكن است تصور شود، چون دنيا محل امتحان انسان است و شيطان در اين امتحانات نقش مهمى دارد و با وسوسه‏هايش انسان را به سوى بدى‏ها تحريك مى‏كند؛ از اين رو با مرگ شيطان ديگر امتحان كردن معنى ندارد؛ چرا كه انسانها به دليل اينكه انگيزه‏اى و دعوت كننده‏اى به كارهاى ناشايست ندارند، فقط كارهاى نيك انجام مى‏دهد.ولى بايد توجه داشت، هر چند شيطان با اغواگرى‏هايش انسانها را در دام مى‏انداخت و باعث مى‏شد كه آدميان راه تباهى را انتخاب كنند؛ امّا غير از وسوسه‏هاى شيطان، كه عامل خارجى است، در درون انسان نيز نفس اماره وجود دارد،(3) كه آدمى را به سوى گناه و نافرمانى سوق مى‏دهد؛ بنابراين همچنان امكان امتحان فراهم است.از سوى ديگر، هر چند دوران ظهور دوران درخشان عالم انسانيت است و شرك و كفر از روى كره زمين رخت بر مى‏بندد و مردم به راحتى مى‏توانند حركت كمالى خويش را شروع كنند؛ ولى بايد توجه داشت كه مردمِ آن زمان نيز امتحان مى‏شوند؛ چرا كه اينان نيز داخل در جرگه انسانهاى داراى انتخاب و اختيارند؛ البته شكل و چگونگى امتحان فرق مى‏كند.به عنوان مثال، اگر به دانش‏آموز دوره راهنمايى گفته شود: در بعضى جلسات امتحان، كتابهايى نيز در اختيار افراد قرار مى‏گيرد، تعجب مى‏كند و نمى‏تواند چنين امرى را باور كند يا آن را ديگر امتحان نمى‏شمارد. ولى اين مسئله براى يك دانشجو قابل درك و فهم است. بنابراين مى‏توان دو گونه امتحان در نظر گرفت، كه هر كدام دقت، ظرافت و سختى مناسب با زمان و موقعيت خاص خود را دارد.در روايات باب ظهور و ايام پس از آن، مى‏خوانيم هر كس هر مقدار احتياج دارد، از جيب برادر دينى‏اش بر مى‏دارد؛ از گرفتن سود نهى مى‏شود؛ كمك به برادران دينى اهميّت فراوانى پيدا مى‏كند و  . طبيعى است كه چگونگى عمل به اين احكام، خود امتحان بزرگى است؛ اينكه افراد در برابر اين دستورات چگونه از خود واكنش نشان مى‏دهند.از اين رو با وجود نفس اماره و شيوه متفاوت امتحان، با مرگ شيطان، راه براى امتحان انسانها بسته نمى‏شود.

سلام آقا

امروز تولدمه(۱۸ ذیقعده)

نمی خوای بهمون کادو بدی؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

ظهور کن!!!!!!!!!!!!

عشق درونم

سلام آقا....

امروز که توی تاکسی نشسته بودم

از مدرسه داشتم می اومدم خونه

راننده ی ماشین یه مقدار پیر بود

حوصله نداشت.

می گفت:خیال می کنه سیبیل داره میتونه هر کاری بکنه.

یه آقای میان سال بود برگشت گفت: ای آقا تو این دوره زمونه فقط ریش کار سازه

با لحن تمسخر آمیزی گفت: باید منتظر بمونیم تاآقا بیاد.خدا گفته می آد باید بیاد.

یه خانم میان سال بد حجاب بود گفت:ای آقا دلتون خوشه ها.کو ؟ کجا؟شما برید سرتون و

بکنید تو چاه جمکران با آقاتون حرف بزنید.

آره آقا راست می گن آخر الزمان بیشتر مردم شما رو فراموش می کنن

در پایان مفهوم حدیثی رو یاد آوری می کنم :

در آخرالزمان شناسایی حق از باطل سخت است در آن زمان به زمین بچسبید

 تا حق از باطل را شناسایی کنید.

آقا بیا و به این حرف ها خاتمه بده

عیده   

تولدجدتون زیبای آل محمد .امام رضاست

ازتون می خوام دعا کنید توی این روز عزیز ظهور کنید

ماهم امیدواریم

بااین حال

ولادت امام رضا رو به همه ی همه

حتی آن هایی که قلبشون سیاهه

تبریک می گم

چون می گویند امام همه رو می پذیره

حتی گناهکارا

امروز همون روزه بیاین برای یه بار هم که شده

از خدا بخوایم ببخشمون

تا دعامون ومستجاب کنه

تا همه با هم بگیم

آقا بیا...........

به نام خدا

پس به امید اینکه صدایمان را می شنوی به تو عاشقانه سلام می کنیم ومی دانیم چنین سلامی را بدون پاسخ نمی گذاری وما تشنه ی آن پاسخیم

آقای من مولای من ای مسافر بیابان های تنهایی ای مضطر فاطمه (س) واسیر آل محمد علیه السلام  پدر مهربان اهل عالم   

غربتت دوازده  قرن است ریشه دوانیده غربتی که اشک آسمان وزمین را جاری ساخته غربتی که اجداد طاهرینت پیش از تولد تو بر آن گریسته اند

از که بگویم از آنانی که خاطر تو را آزرده اند ؟از آن ها که دست  پدرا نه ومهربانت را خون ریزمعرفی می کنند ؟ از آن ها که چنان شمشیرت را به رخ می کشند که حتی دوستانت رااز ظهورت می ترسانند؟

می خواهیم به سوی تو برگردیم یقین داریم برگذشته پر از غفلتمان چشم می پوشی می دانیم توبه یمان  را قبول می کنی و با آغوش باز مارا می پذیری می دانیم که در سال های غفلت  هم برایمان دعا می کردی ما  از تو گریزان بودیم  اما تو همچون پدری مهربان دورادور ما را زیر نظر داشتی       ...  العفو       ....العفو

تو صبورانه و مظلومانه رنج ها  ی دوران غیبت را  تحمل  می کنی  غریبانه چشم انتظار صدور فرمان الهی تا به اذن خدا از کنار  کعبه ظهور کنی و جهان را پس از آن که از ظلم وظلمت  آکنده سازی  وپر از عدل  و  نورانیت نمایی .

به امید آنکه خداوند باقی مانده غیبت آن عزیز را به آبروی حضرت سید الشهداء(ع) بر ما ببخشد و همگی با عافیت دوران ظهور آن حضرت را درک کنیم و از بهترین یاری دهندگان آن حضرت باشیم 

ایا می توان امام زمان رادر دوران غیبت مشاهده کرد؟ چرا حدیث مستندی از ائمه نداریم که دال بر این مطلب باشد؟ در این رابطه در توقیع شیخ مفید چه آمده است؟

پاسخ

در پاسخ بايد گفت: بله، مى‏توان در زمان غيبت، آن حضرت را ديد. در اين زمينه بايد به دو نكته اشاره شود:الف) بر اساس عقيده شيعه، كه از قرآن و روايات گرفته شده، هميشه بايد امام و حجت خدا، با بدن عنصرى و مادى، بر روى كره خاكى موجود باشد.(1) با چنين فرضى، ديدن امام‏عليه السلام امرى طبيعى خواهد بود.ب) رواياتى داريم كه حضرت در بين مردم تردد مى‏كند، در بازارشان راه مى‏رود و بر بساط آنها گام مى‏نهد.(2)بر اين اساس مشاهده آن حضرت امرى غير عادى نخواهد بود. بله، چون حضرت ناگزير به غيبت بودند، بايد از انظار مردم مخفى مى‏شدند. اين خفا مى‏تواند به دو گونه باشد:1خفاى شخصيت؛ يعنى حضرت ديده مى‏شوند، ولى شناخته نمى‏شوند. طبق اين بيان، رؤيت امرى طبيعى است كه اتفاق افتاده و مى‏افتد؛ ولى بيننده حضرت را نمى‏شناسد. از اين رو برخى از بزرگان فرموده‏اند: در برخورد با افراد ادب و احترام را رعايت نماييد؛ چرا كه شايد اين فردى كه با او برخورد كرده‏ايد و او را نمى‏شناسيد، حضرت مهدى‏عليه السلام باشد.2خفاى شخص؛ يعنى وجود مقدس حضرت ديده نمى‏شود و بدن شريف ايشان نيز از ديدگان پنهان است. طبق اين عقيده نيز ديدن حضرت امرى ناممكن نيست؛ زيرا چه بسا بر اساس مصالحى، كسانى موفق به ديدن حضرت مشرّف بشوند، ولى ايشان را نشناسند يا حتى در موارد نادرى آن بزرگوار را بشناسند. بخصوص در زمينه حج روايت داريم كه حضرت در موسم حج حاضر مى‏شوند و مردم ايشان را مى‏بينند، ولى نمى‏شناسند.(3)بنابراين امام زمان‏عليه السلام را مى‏توان ديد. اين سخنى است كه بسيارى از علماى متقدّم، متأخّر و معاصر آن را پذيرفته‏اند. خاطراتى كه توسط بزرگان گذشته (كه وثاقت و ديانت آنان ثابت است) نقل شده نيز مؤيد اين مطلب است.در دوران غيبت، ديدار و ملاقات از حالت طبيعى و عادى خارج مى‏شود. گاهى ديدار همراه با عدم شناخت حضرت است و گاهى براى عده‏اى خاص و بر اساس مصالح، همراه با شناخت.اما در رابطه با توقيع: اول اينكه اين توقيع براى آخرين سفير خاص، جناب على بن محمد سمرى صادر شده است، نه براى شيخ مفيد.(4)ديگر اينكه: با توجه به رواياتى كه در رابطه با رؤيت وجود دارد؛ بايد اين دو دسته روايات را با هم سنجيد و پيام صحيح روايات را دريافت. در مقام مقايسه و جمع روايات مى‏توان چنين گفت:توقيع در مقام بيان نفى نيابت و سفارت خاص كسى است كه از جانب حضرت مى‏باشد؛ زيرا در متن توقيع از لفظ مشاهده استفاده شده و اين لفظ براى رؤيت همراه با شناخت به كار مى‏رود؛ علاوه بر اينكه اين توقيع در آخرين روزهاى عمر نايب چهارم صادر شده است و پس از ايشان ديگر كسى به عنوان نايب خاص از طرف حضرت معرفى نشد.با توجه به اين دو نكته مى‏توان دريافت كه حضرت در اين توقيع شريف مى‏فرمايد: اگر كسى ادعا كند كه من با امام زمان‏عليه السلام رابطه دارم، ايشان را مشاهده مى‏كنم و از طرف ايشان داراى پيام براى شما هستم، دروغگوست. آنچه اين برداشت را تأييد مى‏كند، دو نكته است:1در ادامه توقيع حضرت به دو كلمه تكيه مى‏كند: كذاب و مفتر (دروغگو و افترا زننده). اگر كسى حضرت را نبيند و بگويد ديده‏ام، «كذاب» و دروغگوست. دراينجا «واژه افترا» بى‏معنى؛ افترا جايى است كه چيزى را به دروغ به حضرت نسبت دهد. بنابراين مى‏توان از توقيع چنين استفاده كرد كه هر كس ادعاى نيابت و پيام رسانى داشته باشد، هم دروغگوست و هم افترا زده است.2رؤيت حضرت در دوران غيبت صغراى (دوران نوّاب خاص) نيز صورت نمى‏گرفته و افراد حضرت را نمى‏ديدند. پس معنى ندارد كه حضرت به چهارمين نايب خاص فقط در رابطه با عدم رؤيت سخن جديدى مطرح نمايد. بلكه اين سخن حضرت بايد چيزى فراتر از صرفِ ديدن را بيان كند.از آن چه مطرح شد مى‏توان به خوبى دريافت كه رؤيت حضرت حجّت‏عليه السلام امرى ممكن است.اما در وراى اين سخنان بايد توجه داشت كه نبايد مسئله رؤيت و ملاقات امام زمان‏عليه السلام را به گونه‏اى مطرح كرد كه گويا حضرت را هر كسى، هر وقت بخواهد، مى‏تواند ببيند؛ و نيز نبايد سخن هر كسى را كه ادعاى ملاقات مى‏كند، پذيرفت. بايد موضع‏گيرى و حسّاسيّت خاصى در اين مورد داشت.زيرا: عده‏اى سودجو و فرصت طلب، از مقدسات و احساسات پاك مردم سوء استفاده مى‏كنند و با بيان اينكه من با امام رابطه دارم و... انحرافات زيادى در جامعه ايجاد مى‏كنند و مردم را از مسير صحيح منحرف مى‏نمايند
1كافى، ج 1، ص 178.2غيبت نعمانى، ص 161.3كمال الدين، ج 2، ص 444.4غيبت طوسى، ص 395، ش 365.

سلام

بر شما شیفتگان  علم و آگاهی

هشتاد و چهارمین سالگرد

تخریب مقبره ی چهار امام شیعه

توسط فرقه ی وهابیون تند رو

در قبرستان بقیع را

به شما شیعیان مقرب تسلیت می گویم   

عید فطر

سلام

دوستای       با مرام

                عیدتون            

     مبارک 

راستی برای من هم دعا کنید

می دونم که دعای شما زود اجابت می شه

اما مال من نمی دونم  ... شاید دلم سیاهه

انتظار: كلمه اى ژرف، و معنايى ژرفتر...

صبر را بالش کن،

و فقر را در آغوش گير،

 و شهوات را به دور انداز،

 و با هواي نفس مخالفت کن،

 و بدان که در برابرديده خدايي،

 پس بنگر که چگونه اي.

تحت العقول      ص۴۷۸  

به مسئله امامت و مكتب امامان و پيروان راستين آن بزرگواران انواع ظلمها شد. نميدانم چقدر صلاح است که بيان شود، ولي فهرست وار به گوشه اي از ظلمها اشاره مي کنيم.

قدرت مالي را از اهل بيت عليهم السلام با غصب فدك که در آن زمان درآمد زيادي داشت سلب نمودند و سهم ذيالقربي و اهل بيت را از ماليات اسلامي حذف کردند.

با انواع دروغها و افتراها، به امام انواع تهمتها زدند و کار را به جائي رساندند که هنگامي که مردم شام شنيدند حضرت عليعليه السلام در مسجد کوفه ترور شد، گفتند: علي در مسجد چه ميکرد، مگر او اهل نماز بود!!

با شعار« حَسبُنا کتاب اللّه » قرآن ما را بس است، جلو نشر احاديث و کلمات رسول خدا صلي الله عليه وآله را گرفتند و مهر برلب امام معصوم زدند و مردم را از منابع اصلي علم بازداشتند.

کارخانه جعل حديث به راه انداختند و آن قدر حديث دروغ در مدح بني اميه و کوبيدن بني هاشم و مسائل ديگر جعل کردند تا راه را براي شناخت حق و باطل براي گروهي مشكل نمودند.

بيانات صريح و روشني که پيامبر درباره مسئله امامت بيان فرموده بود، تحريف و توجيه نموده و با تغيير مسير رهبري، کار را به جايي رساندند که خلافتِ پيامبر تا سرحد حكومت يزيد سقوط کرد.

چگونه است که در کتاب بسيار مهم صحيح بخاري از برخي خوارج حديث نقل شده است، امّا از امام جعفر صادق عليه السلام و امامان معصوم پس از او حديثي نيامده است؟!

به جاي رهبري که فرياد مي زدهر چه ميخواهيد سؤال کنيد که جواب دهم، سراغ «سلوني» رهبري رفتند که فرياد ميزد« اقيلوني » مرا رها کنيد که اطلاعاتي ندارم.

به جاي علي عليه السلام، درگاه علم پيامبر صلي الله عليه وآله، سراغ کسي رفتند که بارها در مسائل گوناگون متحير و از حضرت علي عليه السلام کمك مي گرفت و بارها مي گفت: اگر علي به فريادم نميرسيد و مرا از بن بستها بيرون نميآورد، هلاکت من حتمي بود.

به بهانه اينكه علي عليه السلام جوان است، شوخ است، مسلمانان از او کينه هاي ديرينه در جنگ خيبر و بدر و احد و حنين دارند، امام معصوم را خانه نشين کردند تا جايي که امام فرمود: من از روز اول مظلوم بودم، (بحارالانوار، ج 27 ، ص 209) با اينكه براي هيچ يك از اصحاب پيامبر صلي الله عليه وآله به اندازه حضرت عليعليه السلام فضائل نقل نشده است او را کنار زدند.

براستي مگر جوان بودن عيب است.

مگر حضرت ابراهيم عليه السلام که بتان را شكست جوان نبود؟ «فتي يذکرهم يقال له ابراهيم » (سوره انبياء، آيه 60)

مگر قرآن درباره اصحاب کهف نمي‌فرمايد:« انّهم فتية آمنوا بربهم » (سوره کهف، آيه 13)

آنان جواناني بودند که به پروردگار خويش ايمان آوردند.

مگر حضرت يوسف جوان نبود و مگر مصعب اولين مبلغ پيامبر جوان نبود.

مگر پيامبر صلي الله عليه وآله جوان هيجده ساله اي به نام اُسامه را به مقام فرماندهي نصب نكرد و درباره او نفرمود: خداوند هرکس را که از لشگر اسامه سرپيچي کند، لعنت کند. « لعن اللّه من تخلّف عن جيش اسامة »

مگر کهولت سن شرط رهبري است؟!

مگر امامت، کيلويي و متري است؟!

موضوع ديگري را که بهانه کردند، شوخ بودن حضرت عليعليه السلام بود. براستي مگر شوخ بودن مانع لياقت است؟ امامت، علم و بينش و عصمت ميخواهد. لذا امامان ما هم سنشان با هم متفاوت است و هم شيوه برخوردشان و هم مسئوليّتشان ، همان گونه که انبيا نيز داراي شرائط متفاوتي بودند.

ظلم به امامان معصوم عليهم السلام از لحظه رحلت پيامبر صلي الله عليه وآله آغاز شد. آنگاه که حضرت تقاضاي قلم و کاغذ کرد و به او توهين نمودند و اين مظلوميّت همچنان تا پايان عمر حضرت علي عليه السلام ادامه پيدا کرد تا جايي که آن حضرت به هنگام ضربت خوردن فرياد زد: «فزت و ربّ الكعبة» (بحارالانوار، ج 41 ، ص 2) به پروردگار کعبه رها شده و رستگار شدم.

مقام علي عليه السلام تا الآن هم ناشناخته مانده و او هنوز مظلوم است. کتاب نهج البلاغه او هنوز شناخته نشده و آن حضرت در طول تاريخ مظلوم مانده است.

ظلم به امامان، هم از خارج و بيرون منزل بود و گاهي هم از درون خانه از ناحيه همسران نااهل.

ظلم به امامان معصوم تنها ظلم زباني يا عملي يا قلمي نبود، بلكه از هر نوع ظلمي در مورد آنان فروگذار نشد.

گاهي به اسم مذهب و براي تقرّب به خدا، در خطبه ها و بالاي منبرها، در برابر مردم و در خلوت، در حال نماز و غير نماز به آن امام توهين مي کردند و به او بد مي گفتند!!

ظلم به امامان، هم از ناحيه دوستان نادان بود و هم از ناحيه دشمنان دانا، دوستان ترسو، بي‌تفاوت و جاهل و ساده و دشمنانِ منافق و زرنگ و ...

آنان علم و مقام خود را از امامان معصوم کسب مي کردند و بر عليه آن بزرگواران حرکت ميکردند.

بسياري از منحرفان آگاهانه يا ناآگاهانه انواع تهمت ها را متوجه شيعه و دوستداران اهل بيت عليهم‌‌السلام نمودند و حال آنكه بر خلاف تهمتهاي زيادي که به آنان زده اند عقائد حقّه آنان در هزاران کتاب و جزوه ونوار و حتي در رسانه هاي عمومي بارها و بارها تكرار شده و همه بيان گر آن است که:

هرگز شيعيان قرآن را تحريف شده نميدانند.

هرگز شيعيان امامان خود را خدا نميدانند.

هرگز بهائيان و بابيان جزء شيعيان نبوده و نيستند.

هرگز شيعه تمام روايات کتابهاي چهارگانه (کافي، من لايحضر، تهذيب و استبصار) را صحيح نميداند و عمل به آنها را واجب نمي داند، بلكه اين چهار کتاب را از بهترين کتابها مي‌داند.

هرگز شيعه اصحاب رسول خدا را مُرتد نمي داند، بلكه عقيده دارد همان گونه که در زمان حيات رسول خدا صلي الله عليه وآله هم مؤمن واقعي بود و هم منافق، پس از رحلت آن حضرت نيز چنين است.

گويا از آيه آخر سوره جمعه غافل شده اند که پيامبر صلي الله عليه وآله مشغول خواندن خطبه هاي نماز جمعه بود که ناگاه فروشندگاني وارد شده و شروع به طبل زدن کردند، مردم رسول خدا را رها کرده و دور کاروان را گرفتند و پيامبرصلي الله عليه وآله را تنها گذاشتند و از آن همه مردم، چند نفري بيشتر پاي سخن پيامبرصلي الله عليه وآله ننشستند، آيا رها کردن پيامبرصلي الله عليه وآله صلاح بود؟!

مگر قرآن نخوانده اند که اکثر بني اسرائيل هارون جانشين حضرت موسي را رها و دور گوساله جمع شدند.

وفا کردن به تعهّدات طرفين (امام و امت) آثارى دارد که حضرت على عليه السلام آن آثار را چنين توصيف مىفرمايد:

1- شكل گرفتن علاقه ها و تشكّل نيروها. «نظاماً لاُلفتهم»

2- نفوذ ناپذيرى و مصونيّت مكتب از هرگونه خطر تحريف و بدعت و التقاط. «و عزّاً لدينهم»

3- تضعيف باطل و استحكام پايگاه حق. «و عزّ الحق بينهم»

4- راههاى دين روشن و جلوه مىکند. «و قامت مناهجُ الدين»

5- استوانه هاى عدالت مستقر مىگردد. «و اعتدلت معالم العدل»

6- کارها در مجارى خود قرار مى گيرد. «و جرت على اذلالها السُنن»

7- راهى براى نفوذ دشمن و بهانه بدخواهان باقى نمىماند. «و طُمِع فى بقاء الدولة و يئستْ مَطامع الاعداء» (نهج البلاغه، خطبه 216)

روزي پيامبرصلي الله عليه وآله وارد خانه دخترش زهراعليها السلام شد و عباي خود را که به «کساي يماني» معروف بود بر روي خود کشيد، اندکي گذشت، امام حسن عليه السلام که کودکي خردسال بود وارد شد، به مادر سلام کرد و جوياي پدربزرگ خود شد. فاطمه او را به سوي پدر راهنمايي کرد. سپس امام حسين عليه السلام و پس از او اميرمؤمنان عليه السلام وارد شدند و در کنار پيامبر قرار گرفتند و با اجازه رسول خدا به زير کسا درآمدند. سرانجام حضرت فاطمه عليها السلام نيز به آنها ملحق گرديد. افراد ديگري نيز در خانه وجود داشتند، امّا پيامبر به هيچ شخص ديگري اجازه ورود ندادند. آنگاه فرمودند: خدايا! اينها اهل بيت من هستند و در مورد آنان دعا کردند.

اين اقدام پيامبر بدان جهت بود که جلوي سوء استفاده ديگران را بگيرند و فردا هر کسي به عنوان عمو و همسر پيامبر ادّعا نكند که از اهل بيت پيامبر است و مشمول آيه تطهير مي باشد.

پيامبر در اواخر عمر، روزهاي متوالي (بعضي شش ماه و برخي نه ماه گفته اند) هر روز صبح به کنار خانه علي و فاطمه عليهما السلام ميآمدند و دستهاي خود را دو طرف درب خانه مي گذاشتند و مي‌فرمودند:«السلام عليكم يا اهل بيت النبوّة » (بحارالانوار، ج 35 ، ص 215)

پيامبر بدين وسيله اهل بيت را به مردم معرفي ميکردند، تا براي مردم فرهنگ شود و مردم اهل بيت را کاملاً بشناسند و افراد ديگر را هر چند از همسران و بستگان پيامبر باشند، جزو اهل بيت محسوب نكنند.

پيامبر در حديث معروفي که بسياري از علماي اهل سنّت نيز آن را نقل کرده‌اند مي‌فرمايد: «انّي تارك فيكم الثقلين کتاب اللّه و عترتي ما ان تمسكتم بهما لن تضلوا و لن يفتقرقا حتي يردا علي الحوض» (بحارالانوار، ج 2، ص 104) من دو چيز گرانبها در ميان شما به يادگار ميگذارم، کتاب خدا و عترتم. اين دو از هم جدا نمي‌شوند تا هنگامي که در کنار حوض کوثر در بهشت به من برگردند.

جاي بسي تأسف است که بعضي مغرضانه در حالي که حدود يكصد حديث نقل شده که پيامبر فرمود: «کتاب اللّه و سنّتي » و فقط در يك حديث آمده که پيامبر فرمود: « کتاب اللّه و عترتي »

عد ه اي همه آن احاديث را رها کرده و تنها به اين يك حديث استناد ميکنند.

همان گونه که در بيان ماجراي آخرين سفر حج رسول خدا از کوچكترين مطلبي فرو گذار نكرده‌اند و به اصطلاح قدم به قدم ماجراي سفر رسول خدا به مكه را نوشته و نقل کرد ه اند، اما از برگشت رسول خدا از آن سفر حج و رفتن به مدينه، اصلاً خبري نيست! زيرا در نقل آن بايستي ماجراي غدير خم را نقل ميکردند، لذا مغرضانه هيچ نقلي از برگشت نيست!!

در حديث ثقلين نكات ارزند ه اي وجود دارد که بررسي آن خالي از لطف نيست:

1- پيامبر در اين حديث مي فرمايد: تا زماني که پيرو قرآن و عترت باشيد، هرگز منحرف و گمراه نمي‌شوید: «ما اِن تمسّكتم بهما لن تضلّوا ابداً ».

هر مسلماني روزانه حداقل ده مرتبه در نماز، از خدا مي خواهد که او را از راه غضب شدگان و گمراهان دور کند. اگر مسلمانان بخواهند به راه راست دست يابند و جزو گمراهان نباشند، بايد پيوسته به اين دو يادگار پيامبر متمسك باشند.

2- از همگوني قرآن و اهل بيت استفاده ميشود که اگر قرآن جامع علوم است: «و لا رطبٍ و لا يابسٍ الاّ في کتاب مبين» (سوره انعام، آيه 59 ) پس اهل بيت نيز با خواست خدا عارف به همه مطالب و حقايق و اعلم مردم هستند.

3- همان گونه که تمسك به قرآن واجب است، تمسك به اهل بيت نيز واجب است.

« و اعتصموا بحبل اللّه جميعا » (سوره آ ل عمران، آيه 103 )

4- همان گونه که قرآن حبل اللّه است، اهل بيت نيز حبل اللّه و عامل وحدت هستند.

«لن يفترقا حتي يردا علي الحوض » (سوره آ ل عمران، آيه 103 )

5- اين دو از هم جدا شدني نيستند. اين دو در کنار يكديگر، وسيله نجات و هدايت اند. اگر کسي فقط به کتاب خدا قناعت کند، گمراه

است و اگر کسي خود را علاقه مند به اهل بيت بداند و قرآن را رها کند، باز گمراه است. اين دو همانند دو بال پروازند که اگر باهم نباشند پروازي صورت نمي‌گيرد.

6- همان گونه که قرآن کلام خدا و به دور از هر گونه اشتباه، خطا و گناهي است. «لا يأتيه الباطل من بين يديه و لا من خلفه» (سوره فصّلت، آيه 42) امامان نيز معصوم هستند. زيرا پيامبر فرمود: هيچ گاه اين دو از هم جدا نمي شوند. اگر امام لحظه‌اي مرتكب گناه شود قطعاً از قرآن جدا شده و فاصله گرفته است.

7- همان گونه که تغيير و تبديل قرآن صحيح نيست و حرام است، تبديل ولايت اهل بيت به ولايت ديگران نيز حرام است.

درکتب معروف شيعه و سنى احاديث ارزشمندى از پيامبر اسلام نقل شده که جايگاه والاى اهل بيت را نشان مىدهد.

در اين کتاب« عبقات » مرحوم ميرحامدحسين هندى 187 حديث از طريق 92 نفر از بزرگان اهل سنت از جمله امام شافعى، احمد حنبل و مسلم نقل کرده که پيامبر فرمود: «غرق مثل اهل بيتى کسفينة نوح مَن رَکبها نجى و مَن تخلّف عنها» اهل بيت من، همچون کشتى نوح هستند، هر کس بر آن سوار شد، نجات يافت و هر کس از آن روى گرداند، غرق گرديد.

همچنين شيعه و سنّى از آن حضرت نقل کرده اند که فرمود:

يهوديان، پس از پيامبرشان هفتاد و يك فرقه و مسيحيان، هفتاد و دو فرقه شدند و امت من هفتاد و سه فرقه خواهد شد و تنها يكى از آنها اهل نجات است.

در اين که فرقه ناجيه کدام است، ميانِ فرق مختلف اختلاف شده و هر فرقه اى خود مدّعى آن است. امّا پيامبر راه را نشان داده و تنها راه اهل بيت را راه حقّ و نجات مى داند: «مَن رکبها نَجى »، هر کس متمسّك به اهل بيت شد، نجات پيدا مى کند.

«انما و ليکم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزکوة و هم راکعون» ولي و سرپرست شما تنها خدا و رسول او و کساني هستند که ايمان آوردند همان کساني که در حال رکوع زکات مي دهند.

در آيه فوق مسأله ولايت و سرپرستي مطرح شده است. خداوند مي فرمايد: ولايت مسلمين را در مرحله اول خدا به عهده دارد و پس از آن با پيامبر است و در مرحله نهايي ولايت با کساني است که ايمان آورده و در حال رکوع زکات مي دهند. اين فرد يا افراد چه کساني هستند؟ مفسرين معتقدند اين بخش «والذين آمنوا الذين...» در شأن علي (ع) نازل شده است اما اصل ماجرا چه بوده است؟ نويسندگان در اين باره مي نويسند که در مسجد پيامبر عده اي مشغول نماز بودند سائلي وارد شد و درخواست کمک کرد. کسي به او توجه ننمود.و او همچنان تکرار مي کرد تا حالت يأس پيدا کرد و شکوه نمود در اين بين علي بن ابيطالب (ع) که مشغول نماز و در حالت رکوع بودند انگشت خود را به سائل نشان داده و اشاره فرمودند که انگشتري را از دست حضرتش در آورد و بعنوان صدقه بپذيرد. سائل نزديک آمد و انگشتر را از دست آنحضرت بيرون آورد.

اين آيه پس از اين واقعه در شأن آن حضرت نازل شد. با توجه به اين آيه خداوند ولايت مؤمنين را پس از پيامبر اکرم (ص) به علي (ع) داده اند پس امامت انتصابي است و از سوي خداي متعال تعيين مي شود.

2- سنت

در دوران رسالت نبي اکرم (ص) برخي اصحاب بودند که سخنان و کلمات آن حضرت را حفظ و ضبط مي کردند، آنانکه خواندن و نوشتن مي دانستند تمام يا بخشي از اين سخنان را در الواحي ثبت مي کردند، تا براي خودشان و ديگران باقي بماند اما اغلب آنها در حد شنيدن و به کار بستن بود و عنايت چنداني به حفظ آن و نقل آن براي ديگران نداشتند و اين مقدار براي بقاي معارف و علوم و احکام گسترده اسلام در طول تاريخ کافي نبود به چندين دليل: تعداد اين افراد زياد نبود و افراد با سواد ميان آنها اندک بود، همه آنها در زمانها براي شنيدن وحي نزد پيامبر حضور نداشتند بلکه در سفر يا در حال تأمين معاش يا رفع گرفتاري هاي ديگر بودند، بسياري از آنها داراي حافظه قوي نبودند تا بتوانند مطالب را فرا گيرند، بسياري از مسائل برايشان پيش نمي آمد تا از پيامبر سؤال کنند و براي ضبط و حفظ آنها احساس مسؤوليت نمي کردند، مسلمانان غالبا در شرايط بسيار دشواري زندگي مي کردند و با مشکلات زيادي از قبيل آزار مشرکان، حصر اقتصادي، آماده باش براي دفاع، روبرو بودند که تمام اين شرايط و اوضاع و احوال پيامبر را وا مي داشت براي اين مسئله چاره انديشي کند. لذا به او الهام شد تمام اين علوم را در جايگاه امني که از خطا و اشتباه مصون است نگهداري کند و اين جايگاه امن، قلب نوراني علي بن ابي طالب (ع) بوده چون پيامبر، با الهام الهي از اين مشکلات آگاه بود اين امر مهم حياتي را از آغاز نبوت شروع کرد و تا هنگام مرگ ادامه دارد. در همه جا و همه حال از فرصتها استفاده مي کرد و علوم نبوت را به وي منتقل مي ساخت. حضرت علي (ع) نيز اين مسؤوليت سنگين را پذيرفت و در حفظ و ضبط آن کوشا بود آن حضرت در اين رابطه از استعداد ذاتي و تأييدات الهي برخوردار بود. ابن عباس از نبي اسلام (ص) نقل مي کند: هنگامي که آيه «و تعيها اذن واعية» (الحاقه -12) نازل شد پيامبر فرمود: از خدا خواستم اين گوش را گوش علي قرار دهد. علي (ع) فرمود: هر چه را از رسول خدا شنيدم، حفظ کردم و هيچگاه آنرا فراموش نکردم.

حضرت علي (ع) در اثر هوش و استعداد فوق العاده ذاتي و جديت و پشتکار شخصي و توفيقات الهي و عنايت خاصي که رسول اکرم (ص) نسبت به تعليم و تربيت او مبذول داشت توانست در دوران بيست و سه ساله رسالت، مجموع علوم و معارف و احکام و قوانين اسلام را از رسول خدا فرا گيرد و حفظ کند. به طوري که مي توان گفت او خزينه دار علوم نبوت بود.

رسول اکرم (ص) اين حقيقت را بارها و بارها تاييد کرده بودند. «قال الرسول (ص) انا مدينة العلم و علي بابها فمن اراد العلم فليات الباب» (شرح نهج البلاغه، ج 7، ص 219 ) من شهر علم هستم و علي در آن شهر، هر کس علم مي خواهد بايد از در آن وارد شود.

با اينکه علي (ع) از خطا و نسيان بدور بود و در حفظ احاديث، نيازي به نوشتن نداشت ولي پيامبر (ص) به وي دستور داد که احاديث را در کتابي بنويسد تا براي ائمه در طول تاريخ باقي بماند. حضرت علي (ع) از پيامبر نقل مي کنند که فرمود: « علي! آنچه را براي تو مي گويم، بنويس. عرض کردم، يا رسول الله مي ترسي فراموش کنم، فرمود: از اين جهت ترس ندارم زيرا از خدا خواسته ام که تو را حافظ علوم قرار دهد، آنها را براي شريکان خودت يعني ائمه از فرزندانت بنويس، آناني که به برکت وجود آنها، باران رحمت بر مردم نازل مي شود و دعايشان مستجاب مي گرددو بلا از آنان دفع مي شود...» (ميزان الحکمه ج 4 ص 3538) اين سرمايه عظيم از طريق ارث به امامان منتقل مي شد و به نقل احاديث مورد استفاده قرار مي گرفت. آنها نيز احيانا بدانها اشاره مي کردند و از «کتاب علي» «صحيفه» و «جامعه» نام مي بردند. در اين رابطه احاديث فراوان داريم. ابو مريم مي گويد: ابو جعفر (ع) فرمود: «کتاب جامعه نزد ماست. آن هفتاد زراع است.همه چيز در آن موجود است حتي ديه يک خراش. آن کتاب به املاي رسول خدا و خط علي تهيه شده است. کتاب جعفر نيز نزد ما است و آن پوست دباغي شده اي است که از نوشته پر شده است، علوم گذشته، حال و آينده تا قيامت در آن موجود است» (کافي ج 1 ص238) در کتب اهل سنت نيز در اين مورد احاديثي وارد شده است که مؤيد ماست. ابن جعفر مي نويسد: «يک مرتبه از جعفر بن محمد (ص) سؤال شد آيا اين احاديث را از پدرت شنيده اي؟ فرمود: آري مرتبه ديگر سؤال شد فرمود: در کتابهاي پدرم خواندم.» از احاديث مذکور و ده ها مانند آن مي توان نتيجه گرفت:

3- از اين طريق کتابهايي فراهم آمد که پس از ارتحال پيامبر اکرم (ص) و پس از شهادت علي (ع) در اختيار امامان بعدي قرار گرفت.

نکته اي که در اينجا بايد گوشزد شود اين است که متاسفانه متن کتابهايي که با املاي رسول خدا و خط مبارک علي (ع) نوشته شده در اختيار ما نيست و از محتواي آنها اطلاعات کاملي نداريم. نمي دانيم آيا تنها احکام و قوانين فقه اسلام در آنها ثبت شده يا ساير علوم و معارف دين نيز در آنها موجود است؟ از برخي احاديث استفاده مي شود که تفصيل مسائل، در آن کتابها بوده است.

يکي از منابع علوم امام، عقل و تفکر است. پيامبران الهي که خود را به عنوان مبعوث از جانب آفريدگار جهان معرفي مي کردند غالبا دعوت خود را با احتجاجات و استدلالات عقلي شروع نمي کردند و در اين رابطه از فطرت خداجوي انسانها کمک مي گرفتند ولي در نهايت براي اثبات مدعاي خود از استدلالهاي عقلي استفاده و مردم را به سوي آن هدايت مي کردند. پيامبران نيامده بودند تا پيروان خود را در ايمان به اصول عقايد و مبدأ و معاد به تعبد و پذيرش کورکورانه وادار سازند بلکه يکي از اهداف آنان پرورش نيروي تعقل و تفکر و پذيرش آگاهانه حق بوده است. قرآن کريم نيز در آيات بسياري انسان را به تعقل و تفکر فرا مي خواند تا در آفاق و انفس و طبيعت تدبر کنند. پيامبر گرامي نيز اهل تدبر، منطق و برهان بود. و در مسائل عقلي، حتي اصول عقايد درک عقل را معتبر و حجت مي دانست او قبل از بعثت نيز از طريق عقل به وجود آفريدگار جهان و توحيد معاد ايمان داشت. او عقلي کامل و نيرومند داشت ولي در تفکرات عقلاني، از پشتوانه وحي و عصمت نيز برخوردار بود. پيروانش را همواره به تعقل دعوت مي کرد. آن حضرت در دوران رسالتش حضرت علي (ع) را با همين روش آشنا کرد و عقل او را پرورش داد تا به حد کمال رسيد. امير المؤمنين علي (ع) نيز همچون پيامبر (ص) در تفکرات خود، از پشتوانه عصمت برخوردار بود و از خطا و اشتباه در افکار مصونيت داشت، پس از آن حضرت امامان معصوم (ع) نيز در مسائل عقلاني و مبدأ و معاد از همين روش استفاده مي کردند.

يک نکته: علومي که تا اينجا براي امام به اثبات رسيد علوم معمول متعارف بين انسانهاست که ساير انسانها نيز از آنها برخوردارند. از بعضي احاديث استفاده مي شود که ائمه معصومين (ع) از نوع ديگري از علم برخوردار بوده اند که برتر از علوم متعارف بوده است. ابو بصير مي گويد: خدمت امام صادق (ع) رسيدم که فرمود:«ما به حوادث گذشته و آينده تا قيامت عالم هستيم. عرض کردم: فدايت شوم! علم مهمي است؟ فرمود: علم با ارزشي است ولي مراد من اين قبيل علوم نيست. عرض کردم: پس چه علمي است؟ فرمود: علومي که شب و روز، امري بعد از امر ديگر تا قيامت بر ما عرضه مي شود.» (بحار ج 51 ص219) آنچه که از اين قبيل احاديث استفاده مي شود اين است که علوم ويژه آنان از سنخ مفاهيم ذهني نبوده است.بلکه از سنخ وجود، حضور و اشراق است. علوم ما غالبا علم حصولي و از مفاهيم ذهني است حتي علمي که از اصول عقايد، علم به معاد و قيامت و مانند آن داريم جز مفاهيم ذهني چيزي نيستند. هر چه قدر هم در شناخت اين اصول دقت کنيم جز اضافه مفهومي بر مفهوم ديگر چيزي حاصل نمي شود. براي همين است اغلب صاحبان ايمانهاي مفهومي، خوف و خشيت از عظمت خداوند، توجه به خدا در حال نماز آنگونه که در اولياي خدا وجود دارد، مشاهده نمي شود.

آنچه بر ائمه اطهار (ع) القا مي شده وحي تشريعي نبوده است (چون با ارتحال پيامبر (ص) وحي تشريعي منقطع شد) بلکه به تعبير احاديث، «الهام و نکت در قلوب» بوده است.

از آنجا که مسئله امامت و رهبري و هدايت امت از اساسي ترين مسائل اسلام و زندگي مسلمانان است، قرآن و پيامبر گرامي نشانه هايي براي شناخت امام بيان فرموده اند که براي هر انساني راه را از چاه روشن مينمايد و ما فشرده اي از آنها را در اينجا بيان ميکنيم:

شخص فقيري وارد مسجد پيامبر شد و از مردم درخواست کمك کرد، اما کسي به او اعتنائي ننمود. فقير با صداي بلند گفت: خدايا! تو شاهد باش که مردم چيزي به من ندادند و مرا محروم کردند.

حضرت علي که در حال رکوع نماز بود، به فقير اشار هاي کرد و همين که او جلو آمد، حضرت انگشتر خود را به او عطا کرد. آيه نازل شد که همانا ولي شما خدا و پيامبر و آن کسي است که در حال رکوع انگشتر خود را به فقير داد. ( سوره مائده، آيه 55)

البتّه بيان جريان اهداي انگشتر در قرآن، براي معرّفي آن شخصي است که در کنار خدا و رسول حق سرپرستي امت را دارد وگرنه انگشتر دادن در حال رکوع به تنهائي نميتواند مقام امامت را ثابت کند. مقام امامت طبق معيارهاي الهي براي حضرت علي عليه السلام ثابت است، ولي نشانه همه فهم براي معرفي او، اين عمل است.

پيامبر اکر مصلي الله عليه وآله مدت بيست و سه سال به رسالت مشغول بود که مجموع ايام رسالت آن حضرت، هشت هزار و سيصد و نود و پنج روز مي شود. از جمله آياتي که بر پيامبر نازل شد اين آيه بود:

امروز کفار از شما مأيوس شدند. « اليوم يئس الّذين کفروا من دينكم»

امروز دين شما را کامل کردم. « اليوم اکملتُ لكم دينكم»

و امروز نعم تهاي خود را بر شما تمام کردم. « و اتممت عليكم نعمتي و رضیت لکم الاسلام دیناً» (سوره مائده، آيه 3) امروز اسلام را براي شما به عنوان يك دين پذيرفتم.

حال به ايام رسالت آن حضرت بر مي گرديم تا ببينيم کدام روز اوصاف فوق را دارا مي باشد. آنچه مسلم است آن روز از روزهاي عادّي نيست، بلكه يك روز بسيار حساس و مهمي است.

آن روز کدام است:

هرگز، زيرا روز اول نه دين کامل شده و نه کفار مأيوس و نه....

هرگز، زيرا آن روز نيز اول کار است و هنوز تبليغي نشده است.

هرگز، زيرا سا لها بعد از هجرت و تولد فاطمه عليه السلام و جنگ بدر، آيات و دستوراتي نازل ميشد، بنابراين نمي توان آن روزها را روز کمال دين دانست.

هرگز، زيرا در فتح مكه، تنها کفار مكه مأيوس شدند نه همه کفار، علاوه بر آنكه از سال هشتم تا سال دهم که پيامبر رحلت فرمود، آيات ديگري نيز نازل شد و لذا نميتوان سال هشتم يا نهم را سال کمال دين و تمام نعمت دانست.

هرگز، زيرا انجام مراسم حج جزئي از دين است نه تمام دين و حال آنكه قرآن مي فرمايد امروز تمام دين شما کامل شد.

پس از بررسي روزهاي مهم حيات پيامبر، خصوصاً روزهاي آخر عمر شريف حضرت، به روز هجدهم ذي‌الحجّة که هشت روز بعد از عيد قربان است برخورد ميکنيم که پيامبر در سال آخر عمر خود هنگام برگشت از مراسم حج، به منطقه غدير خم رسيدند که حاجيان در آنجا از هم جدا مي شدند و اهل هر منطقه اي به سوي سرزمين خود (يمن، مدينه، عراق و حبشه) باز ميگشت. در اين هنگام دستور نصب حضرت علي به جانشيني پيامبر از سوي خداوند نازل شد و پيامبر با تشريفات آن را ابلاغ کردند و آيه فوق نازل شد که:

1- امروز کفار مأيوس شدند، زيرا تهمتهاي (شاعر، ساحر و مجنون) کفار نتوانست کاري کند و جنگهاي بدر و خيبر و خندق هم به سود اسلام تمام شد. تنها روزنه اميد کفار مرگ پيامبر بود و پيش خود ميگفتند که پيامبر فرزند پسر ندارد و جانشين هم که تعيين نكرده، پس با مرگ او چراغ دين خاموش مي شود. اما همين که ديدند جانشيني همچون علي عليه السلام که از هر فرزندي لايقتر است منصوب شد، روزنه اميد کفار بسته شد. آري آن روز کفار مأيوس شدند.

2- امروز دين کامل شد، چون در کنار قانون، حاکم آمد. در کنار دستور، مجري نصب شد. در کنار طرح، الگو معرفي شد و براي ادامه حرکت ماشين اسلام راننده معين شد. آري دين بي رهبر همچون داروي بي پزشك نميتواند کامل باشد.

3- امروز نعمتهاي الهي درباره شما مسلمانان به مرحله اتمام رسيد. اگر تمام نعمت ها باشد منهاي نعمت رهبري، کار ناقص است. چون رهبر است که با هدايت خود باعث مي شود مردم نعمتهاي الهي را در مسير واقعي خود قرار دهند.

4- امروز که شما داراي قانون و حاکم هر دو شديد، اسلام با تمام ابعادش کامل ومن چنين مكتبي را براي شما ميپسندم.

بحث ما درباره نحوه معرفي و بيان نشانه هاي امام است و ديديم که قرآن چگونه با بيان لطيف و حكيمانه خود به اين مهم مي پردازد، در اينجا سخن را کوتاه و به سراغ تلا شهاي رسول اکرم ميرويم که چگونه حضرت براي معرفي مقام رهبري تلاش مي فرمود.

پيامبر اسلام از همان روز اول بعثت، مكرر و به مناسبتهاي مختلف، خط رهبري معصوم را مطرح نمود و در اولين روز تبليغ علني خود، با نزول آیه « و انذر عشيرتك الاقربين » (سوره شعراء، آيه 214) که خداوند فرمان داد خويشان نزديك خود را انذارنما، پيامبر جلسه اي تشكيل داد و نزديكان و فاميل خود را دعوت کرد و پس از پذيرايي فرمود: اولين کسي که به من ايمان آورد وصي و جانشين و خليفه من خواهد بود. اولين کسي که اظهار ايمان کرد، حضرت عليعليه السلام بود. (بحارالانوار، ج 18، ص 162)

در ماجراي جنگ تبوك نيز عليعليه السلام را در مدينه جانشين خود قرار داد و فرمود: تو نسبت به من همچون هارون نسبت به موسيعليه السلام هستي .( بحارالانوار، ج 5، ص 20) و در بحث مفصّلي آمده است. (تفسيرنمونه ج 6، ص 343)

: گاهي براي معرفي رهبر پس از خود مردم را متوجه زهراعليها السلام ميکرد و مي فرمود: «فاطمة بضعة منّي» (شرح نهج البلاغه، ج 16 ، ص 272) فاطمه پاره تن من است. خشنودي و نارضايتي او را ملاك حقّ و باطل بيان ميکرد و ميفرمود:

« يا فاطمة انّ اللّه يرضي لرضاک» (بحارالانوار، ج 43 ، ص 48) فاطمه جان! رضايت خداوند از مردم، بستگي به رضايت تو دارد.

گاهي با تشبيهاتي جالب فتنه هاي آينده را بيان ميکرد و راه را از چاه مشخص ميکرد، نظير تشبيه اهل‌بيت عليهم السلام به کشتي نوح که پيامبرصلي الله عليه وآله فرمود:

« مثل اهل بيتي کسفينة نوح مَن رَکبها نجي» (الغدير، ج 2، ص 301) اهل‌بيت من همانند کشتي حضرت نوح هستند که هر که سوار آن شد، نجات پيدا کرد. يعني در گرداب حوادث، تنها کشتي نجات و ساحل امن، اهل بيت پيامبرعليهم السلام مي باشند و ديگر راهها سبب غرق شدن و هلاکت است.

گاهي با بيان فضائل حضرت عليعليه السلام، ضمن بيان لزوم مراجعه به امام معصوم، امام را معرفي ميکردند، چنانكه من شهر علم هستم و علي درِ آن است. « أنا مدينة العلم و علي بابها » (شرح نهج البلاغه، ج 7، ص 219 )

گاهي به عمّار ميفرمود: « يا عمار تقتلك الفئة الباغية » (بحارالانوار، ج 18 ، ص 123) اي عمار! گروهي باطل و ظالم، تو را ميکشند.

اين سخنِ پيامبر اکر مصلي الله عليه وآله سالها بعد ضربه اي محكم به دشمنان اسلام زد، زيرا همين که عمار در جنگ صفين در رکاب حضرت عليعليه السلام به دست ارتش معاويه شهيد شد، مردم سخن پيامبر را به ياد آوردند و قصد ترك جنگ و ياري معاويه را داشتند که معاويه با همفكري عمروعاص حيل هاي انديشيد و با توجيه سخن پيامبر، دوباره مردم نادان را فريب داد.

گاهي ابوذر را ملاك قرار داده و ميفرمود: زبان او صادق و بيان او حق است. يا ميفرمود: آسمان بر سر کسي راستگوتر از ابوذر سايه نيفكنده است. (بحارالانوار، ج 22 ، ص 404) يعني اي مردم! در مسئله رهبري ببينيد ابوذر از چه کسي طرفداري ميکند.

پيامبر در معرفي جانشين خود، سعي و تلاش فراواني کرد تا مسير صحيح بعد از خود را به خوبي نشان دهد. حتي امامان پس از حضرت علي عليه السلام به مردم معرفي کرد تا مردم راه را گم نكنند. در لحظه رحلت نيز دست از تلاش برنداشت و فرمود: قلم و کاغذي بياوريد تا مطلبي را بنويسم که پس از من گمراه نشويد. امّا متأسفانه همان کساني که خود را کانديداي مقام خلافت کرده بودند براي جلوگيري از اين کار با کمال گستاخي فرياد زدند که « انّ الرّجل ليهجر » (بحارالانوار، ج 30، ص 466) اين مرد در اثر فشار بيماري، هزيان ميگويد!!

پيامبري که خداوند دربار ه اش ميفرمايد:

« و ما يَنطق عن الهو ي اِن هو الاّ وحي يُوحي» (سوره نجم، آيات 3 و 4) او هرگز از روي هوي و هوس حرف نميزند، گفته هاي او همه وحي است.

ثانياً در اين ماجرا، کين ههاي ديرين هاي که نسبت به علي عليه السلام داشتند سبب شد که امام مورد استقبال مردم قرار نگيرد. بخصوص اينكه اين مردم از خويشانِ کساني بودندکه آن حضرت در جنگهاي صدراسلام با مشرکان بدر واُحد وخيبر وحُنين، آنان را به درك واصل کرده بود.

ثالثاً آشنايي مردم با عدالت و دقّت عمل امام، مانع پذيرش او شد. عدّ ه اي که امام را مي‌شناختند، از ابتدا با امام مخالفت کردند و عد ه اي ابتدا امام را پذيرفتند، ولي سرانجام پيمان شكستند. چنانكه اين جريان درباره ناکثين و کساني که بعد از قتل عثمان به امام گرويدند و سرانجام پيمان را شكسته و جنگ جمل را به پا کردند به خوبي به چشم ميخورد. آنها از امام تقاضاي حقوق و مزاياي مالي و اجتماعي ويژه داشتند ولي امام که در حفظ مال محرومان دقيق بود و به اصطلاح مو را از ماست ميکشيد حاضر نبود به تقاضاي غير عادلانه آنان گوش دهد. آنها سرانجام از امام بريدند و به صفوف باطل گرويدند و يا از دشمنان سرسخت امام شدند. افراد سرشناس و خودخواه به امام پيشنهاد ميکردند که در کارها با ما مشورت آن. حضرت مي‌فرمود: هر کجا حكم و رضاي خدا را ندانم با همه مشورت ميکنم که قهراً شما هم جزء آن جمع خواهيد بود.

آري امامي که اموال تاراج رفته را پس مي گيرد قهراً افرادي ناراضي بر عليه او به پا مي خيزند. به هر حال آنان که به سفارشات پيامبر عمل نكردند و نصب الهي را ناديده گرفتند و خط رهبري را تغيير دادند و بدين وسيله مايه آزار و اذيّت پيامبر و اهل بيت او شدند، بايد منتظر قهر و عذاب الهي باشند.

« و الّذين يؤذون رسول اللّه لهم عذاب اليم» (سوره توبه، آيه 61) براي آنان که رسول خدا را اذيّت ميکنند، عذابي دردناك است.

کدام اذيّت بالاتر از بياعتنائي به توصيه ها و سفارشات پيامبر و کنار گذاردن جانشين آن بزرگوار است.

علاوه بر معرّفي شدن حضرت علي توسط رسول گرامي که بيان شد، خود امام نيز در موارد متعدي حقانيّت خود را اعلام ميفرمود. مثلاً در جواب کسي که گفت چقدر براي حكومت حريص هستي فرمود:

همانا من حقّم را مطالبه مي‌کنم. «انّما طلبتُ حقّاً لي» (نهج البلاغه، خطبه 172)

در جاي ديگر فرمود:

ميراث خود را به غارت رفته مي‌بينم. « أر ي تُراثي نَهباً » (نهج البلاغه، خطبه 3)

و در جاي ديگر فرمود:

همانا شما به خوبي مي‌دانيد که من لايق ترين مردم نسبت به امر خلافت هستم. «لقد علمتم أنّي أحقّ الناس بها من غيري» (نهج البلاغه، خطبه 74)

همچنين مي فرمايد:

همانا جايگاه من در حكومت و خلافت، جايگاه ميل وسط سنگ آسياست. « انّ مَحلّي منها مَحلُّ القطب من الرّحي» (نهج البلاغه، خطبه 3)

امام، الگوي کاملي است که بايد همه انسا نها سعي کنند مثل او شوند. امام مدل، نمونه و ميزان است.

اگر الگوهاي کامل و واقعي را پيش چشم خود مجسم نكنيم و به آنان عشق نورزيم، الگوهاي کاذب و باطل با تبليغات نابجا فراروي ما قرار خواهند گرفت و به آنان گرايش پيدا خواهيم نمود و ما را به سوي خود خواهند آشيد.

قرآن، تنها آن قسمتي از داستان پيامبران را که م يتواند براي ديگران الگو باشد بيان مي کند. به نام همسر و تعداد فرزند و تاريخ تولد و وفات آنان کاري ندارد. يعني هرگز قرآن قصد داستان سرايي ندارد بلكه هدفش الگو سازي است.

امام تنها راهنما نيست، بلكه امام است، تنها سرپرست نيست، بلكه امام است، يعني کار و عبادت و خوردن و جنگيدن و سكوت و فريادش براي ما الگو و درس است.

امام به گفت هها و تئور يها، عينيّت ميبخشد.

امام طرح ذهني اسلام را به حقيقت خارجي، تصوّر را به واقعيّت و خيال را به حقيقت تبديل ميکند و بيان ميکند که اسلام تنها اسم بي مسمي نيست .

امام با آن صفات و افكار و اعمال هم هجا و در همه وقت و براي همه افراد امام است، چنانكه ابراهيم عليه السلام اکنون نيز امام است.

چه جالب تعبيري است و چه نيكو مقامي است و چه زيبا لفظي است کلمه امام. اين کلمه به قدري بار و محتوا دارد که هرگز لغات ديگر از قبيل معلم، مرشد، هادي، مبلغ، واعظ اين همه معنا ندارد، زيرا همه لغات دلالت بر آموزش و ارشاد ميکند نه حرکت و پيشوايي، ولي امام يعني کسي که خود ميرود و عملاً پيشواست و ديگران از او پيروي مي کنند.

از بزر گترين را ههاي نفوذ استعمارگران ارائه الگوهاي بد و دور کردن جوانان از امامان و الگوهاي حقيقي است و شايد يكي از فلسفه هاي زيارت امامان نيز همين است که انسان هر گونه که هست، در برابر انساني که بايد باشد بايستد و فاصله ها و کمبودها را دريابد.

شايد يكي از فلسفه هاي عزاداري امام حسين عليه السلام نيز همين باشد که انسان بنشيند و صبر و پشتكار رهبران خود را در احياي مكتب و ايثار آنان را بشنود و با خود مقايسه کند و بداند که چگونه بايد زندگي کند و بميرد و چه راهي را بايد انتخاب نمايد.

قرآن زنان پيامبر را مخاطب قرار داده و مي فرمايد:

« يا نساء النبي من يأت منكنّ بفاحشة مبيّنة يضاعف لها العذاب ضعفين» (سوره احزاب، آيه 30) هر کدام از شما مرتكب خلافي آشكارا شويد، دو برابر ساير زنان عذاب ميشويد.

اين به خاطر آن است که زن پيامبر عملاً الگو و مدل ساير مردم است و نقش رهبري را ايفا مي کند. در حديث ميخوانيم: « يُغفر للجاهل سبعون ذنباً قبل أن يغفر للعالم ذنب واحد » (کافي، ج 1، ص 47) هفتاد گناه از جاهل بخشيده مي شود قبل از آنكه يك گناه از عالم بخشيده شود.

آري انسان عالِم و دانشمند، در جامعه سرآمد و الگوي مردم است، لذا خطاي او هم بزرگ به حساب ميآيد.

بزرگان گفته‌اند: گناه صغيره عالم و دانشمند، گناه کبيره به حساب ميآيد، زيرا عمل او در ديگران بيشتر اثرگذار است. اينكه ميبينيم گناه بدعت گذار و کساني که در جامعه پيشگام و برنامه ريز و پايه گذار انحراف هستند چند برابر سايرين است، به خاطر آن است که آنها نقش الگو و رهبري را دارند.

امام هادي عليه السلام در پاسخ فرمود: در جنگ صفين رهبر مخالفان زنده بود و زخميهاي فراري را دوباره جمع و کمبودها را جبران و ضعفها را تقويت و بيماران را عيادت و دلجوئي مينمود و ريشه فساد در آب بود، (تا ريشه در آب است اميد ثمري هست) و لذا براي خشكاندن ريشه فساد و پايان دادن به توطئه بايد اثري باقي نگذارد، امّا در ماجراي جنگ جمل، پس از کشته شدن بزرگان دشمن مثل طلحه و زبير و از هم پاشيده شدن فرماندهي سپاه دشمن، اميد و پناهگاهي براي فريب خوردگان فراري و زخمي ها نبود، لذا هر کدام زخمي مي شدند يا پا به فرار مي گذاشتند، مورد تعقيب قرار نميگرفتند. (تحف العقول، ص 508)

از اين ماجرا به خوبي ميتوان نقش رهبر را در جبهه باطل و تفاوت عكس العملها را در جبهه حق دريافت.

در مسائل مربوط به امامت لفظ «امر» بسيار استفاده شده است. امر به معناي «حکومت» است. به امام و حاکم «صاحب الامر» و «اولوالامر» مي گويند؛ يعني شخصي که حق حاکميت و امر و نهي دارد. در قرآن کريم نيز اولوالامر با همين معنا آمده و اطاعت از آنان واجب شده است. «يا ايها الذين آمنوا اطيعوا الله و اطيعوا الرسول و اولي الامر منکم». برخي از حکام پس از رسول خدا (ص) خود را «واليان امر» معرفي مي کردند. حضرت علي (ع) مي فرمود: «يا معشر المهاجرين! نحن احق بهذا الامر منکم» (بحار ج 28 ص 349) اي مهاجران! ما به اين امر (حکومت) از شما سزاوارتريم.

الفاظ «امارت» (فرماندهي) و «امير» نيز از همين ماده است. خلفا را «اميرالمومنين» (فرمانده مومنان) مي ناميدند.

تذکر اين نکته لازم به نظر مي رسد که اگر چه الفاظ «خليفه» و «صاحب الامر» و «امير المونين» بر امام هم اطلاق شده است ولي اين گونه الفاظ بيشتر بر جنبه حاکميت او دلالت دارند. لفظ امام از چنان قداست و جامعيت فوق العاده اي برخوردار است که علاوه بر جنبه حاکميت دنيوي پيشوايي و مقتدايي باطني را نيز در بر مي گيرد.

. سوره نساء، آيه 59 ) « اطيعوا اللّه و اطيعوا الرسول و اولي الامر منكم » : در قرآن ميخوانيم از خدا و رسول و صاحبان فرمان پيروي کنيد.

يعني صاحب اختيار و فرمان، چه کساني هستند؟ « اولي الامر» به عقيده ما شيعيان اولي الامر، امامان معصوم هستند، نه هر صاحب قدرتي که بر مردم تسلّط پيدا کند. زيرا اين صاحبان فرماني که در کنار خدا و رسول هستند بايد در راه خدا و رسول باشند.

بديهي است که وقتي مي گويند از خدا و پيامبر فرمانبرداري کنيد، يعني هيچ گناهي را انجام ندهيد. از طرف ديگر، اگر ما مصاديق اولي الامر را سلاطين و رؤساي جمهور کشورها بدانيم، که نه تنها معصوم نيستند بلكه گاهي سرآمد گنهكاران م يباشند، پس بايد از آنها فرمانبرداري و پيروي کنيم.

آيا اين صحيح است که قرآن در يك آيه هم به ما سفارش کند که پيرو خدا و رسول باشيم و هرگز دور خلاف نگرديم و گناه نكنيم و هم سفارش کند که پيرو کساني باشيم که هر روز صدها خلاف مي‌کنند؟! اگر خيلي خو شبين باشيم، آنان گاهي مرتكب گناه م يشوند، که در اين صورت مطيع آنها بودن، يعني گاهي گناه کردن. آيا چنين تناقضي از سوي خداوند حكيم پذيرفته است؟ بنابراين منظور از اولي الامر هر حاکم و صاحب قدرتي نيست.

داريم. « لا تطيعوا » و « لا تطع » داريم، در آيات ديگر، نهي « اطيعوا » همان گونه که در اين آيه فرمانِ خداوند در يك جا فرمان اطاعت از حاکمان م يدهد و در جاي ديگر مي فرمايد: اطاعت نكنيد، تكليف چيست؟

هر صاحب قدرتي باشد، با اين همه مواردي که خداوند از اطاعت آنان « اولي الامر » اگر منظور از نهي فرموده، از اطاعت شوندگان چيزي باقي نميماند. مانند اينكه پزشك به بيمار بگويد: لبنيات بخور. بعد بگويد: ماست نخور، شير نخور، پنير نخور، کره نخور، خامه نخور و ... پس اولي‌الامر بايد امامان معصوم باشند که اطاعت از آن بزرگواران همان اطاعت از خدا و رسول باشد و هرگونه انحراف فكري و عملي در آنان نباشد و از حد اعلاي عصمت برخوردار باشند.

اگر مراد قرآن از اولي الامر افراد غير معصوم بود، حق اين بود که فرمان به پيروي از آنان اين چنين مطلق نباشد و مانند پيروي از والدين مشروط باشد. چنانكه قرآن مي‌فرمايد: اگر والدين خواستند فرزند را از مدار توحيد خارج نمايند، اطاعت از آنها ممنوع است:

« واِن جاهداك لتشرك بي ما ليس لك به علم فلا تطعهما » (سوره عنكبوت، آيه 8 )

بنابراين اگر فرمان پيروي از اولي الامر بي قيد و شرط آمده است، به اين خاطر است که اولي الامر در ديدگاه قرآن نيازي به قيد ندارد، آنها کساني هستند که از انحراف به دورند و داراي مقام عصمت مي‌باشند.

اگر در مسيري حرکت کنيم و به تابلوي که بر روي آن نوشته عبور آزاد، برخورد کنيم، از اين تابلو متوجه ميشويم که مسير مشكلي ندارد، وگرنه اگر مسير مشكلي داشت يا بايد تابلوهاي احتياط نصب مي شد و يا حداقل تابلوي فوق نصب نمي شد. همچنين هنگامي که خداوند از انسان مي‌خواهد از اولي الامر اطاعت کند و هيچ گونه قيد و شرطي را ذکر نكرده، آشكار مي گردد که آنها هيچگونه لغزشي ندارند.

علاوه بر آن بر اساس روايات مراد از « اولي الامر » پيشوايان معصومي هستند که طبق سيصد حديث شيعه و اهل سنت، تعداد آنها دوازده نفر است . (جلاءالبصر في ائمة الاثني عشر، آيت اللّه صافي)

«و جعلنا هم ائمة يهدون بامرنا و اوحينا اليهم فعل الخيرات و اقام الصلوة...» (انبياء-73)

«و جعلنا هم ائمة يدعون الي النار و يوم القيامة لا ينصرون» (قصص -41)

آنان را پيشواياني ساختيم که مردم را به سوي آتش دوزخ دعوت مي کنند و در قيامت فصرت نمي يابند. «يوم ندعوا کل اناس بامامهم...»(اسرا-71)

روزي که هر گروهي ا زمردم را با امامشان مي خوانيم... پيامبران در طول تاريخ امام صالحان و سران کفر پيشوايان کافران بودنده اند. از قرآن استفاده مي شود که امامت صالحان يک پيمان و عهد الهي است که نصيب ستمگران نمي شود. خداوند درقرآن مي فرمايد: «و اذا ابتلي ابراهيم ربه بکلمات فاتمهن قال اني جاعلک الناس اماما قال و من ذريتي قال لا ينال عهدي الظالين» (بقره - 124)

از اين آيه چند نکته استنباط مي شود اول اينکه تصديق مقام امامت لايق هر کسي نيست ابراهيم (ع) با آزمايشات سخت و متنوع الهي به اين منصب مفتخر گرديد. دوم آينکه امامت ابراهيم (ع) غير ا زمقام نبوت او بود. او در اواخر عمرش از پس آزمايشات الهي سربلند بيرون آمده بود و خداوند متعال منصب امامت را علاوه بر نبوت به او عطا فرمود. پس اين دو منصب مي توانند در يک فرد شود؛ يک شخص مي تواند پيامبر باشد و با وحي حقايقي را از جانب خداي تعالي دريافت کند و از سوي ديگر به مقام امامت نيز برسد و واسطه درک و شناخت حقايق وحي شود و آنرا براي مردم بيان کند. و در نهايت سومين نکته اينکه از اين آيه استفاده مي شود عصمت يکي از شرايط ضروري امام است و غير معصوم براي تصدي مقام امامت که يک پيمان الهي است صلاحيت ندارد.

امامت به معناي «پيشوايي» است. به کسي امام مي گويند که مورد توجه گروهي واقع مي شود و از گفتار و رفتارش پيروي مي کنند. امام مي تواند پيشواي حق باشد و مردم را به صلاح و خوبي دعوت کند و مي تواند پيشواي باطل باشد و پيروانش را به فساد دعوت کند. در قرآن کريم امامت در هر دو معنا استعمال شده است. «و جعلنا منهم ائمة يهدون بامرنا لما صبروا و کانوا بآياتنا يوقنون» سوره (سجده- 24) «و جعلناهم ائمة يدعون الي النار و يوم القيامة لا ينصرون» (قصص-28). امام جماعت را بدين جهت امام مي گويند که نمازگذاران به او اقتدا و درافعال و اذکار نماز، از او پيروي مي کنند.

«امام» به معناي پيشوا و جمع آن «ائمه» است . در حقيقت به آنچه از او پيروي ميشود امام ميگويند، خواه کتاب باشد يا انسان ، حق باشد يا باطل . (مفردات راغب )

جایگاه امامت ونیاز به امام:

Powered By
  BLOGFA.COM